Οι Δέκα Νόμοι του Σόλωνος

Οι Δέκα Νόμοι του Σόλωνος

I. ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΙΑΝ ΟΡΚΟΥ ΠΙΣΤΟΤΕΡΑΝ ΕΧΕ

II. ΜΗ ΨΕΥΔΟΥ

III. ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΜΕΛΕΤΑ

IV. ΦΙΛΟΥΣ ΜΗ ΤΑΧΥ ΚΤΩ ΟΥΣ Δ’ΑΝ ΚΤΗΣΗΙ ΜΗ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΕ

V. ΑΡΧΕ ΠΡΩΤΟΝ ΜΑΘΩΝ ΑΡΧΕΣΘΑΙ

VI. ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕ ΜΗ ΤΑ ΗΔΙΣΤΑ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΡΙΣΤΑ

VII. ΝΟΥΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΠΟΙΟΥ

VIII. ΜΗ ΚΑΚΟΙΣ ΟΜΙΛΕΙ

IX. ΘΕΟΥΣ ΤΙΜΑ

X. ΓΟΝΕΑΣ ΑΙΔΟΥ

Αθηναϊκή Δημοκρατία (Άμεση Δημοκρατία)

Κλεισθένης, ο άνθρωπος που θέσπισε την άμεση δημοκρατία, έδωσε σε όλους τους πολίτες ίσα πολιτικά δικαιώματα:
Ισοπολιτεία, Ισονομία και Ισηγορία, επειδή το ίσον το θεωρούσαν τότε Δίκαιον και σωστικόν ομονοίας.

Το «Δίκαιον» παράγεται από το «δίχα» και σημαίνει το μισό-μισό, δηλαδή το να υπάρχουν ίσες μερίδες για όλους.

Τι κάνουν λοιπόν οι αρχαίοι Έλληνες;

Θέτουν την έδρα του δικαστή, το βήμα της αγόρευσης και το έπαθλο του αγώνα στο μέσον ενός κύκλου ίσων, όμοιων πολιτών.
Την ίση απόσταση του καθενός από το μέσον, την ακτίνα του κύκλου, την ονομάζουν Μέτρον, για να μετριάζουν με αυτό τη ματαιοδοξία, την υπερβολή, την ύβρι καθενός από τους όμοιους και για να τα βρίσκουν μεταξύ τους με Μέτρο τον άνθρωπο.

Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, έλεγαν.

Πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι.

Της Αγια-Σοφιάς

Σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγια Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες,
κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης,
κι απ΄την πολλήν την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες.
Να μπούνε στο χερουβικό και να' βγει ο βασιλέας,
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ' αρχαγγέλου στόμα:

"Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα άγια,
παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.
Μόν' στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να 'ρτουνε τρία καράβια°
το' να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας,
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν".

Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες.

"Σώπασε κυρά Δέσποινα, και μη πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι".

Αίτιον

Παν γαρ το γιγνόμενον υπ' αιτίου ανάγκη γίγνεσθαι·
Παντί γαρ αδύνατον χωρίς αίτιου γένεσιν σχειν.

Πλάτων.

Η Ιστορία της Νύχτας

Κείνη την νύκτα στο χλωμό του φεγγαριού πάγωσε η ανάσα, σφίχτηκαν τα χείλη κι η καρδιά έχυσε το κόκκινο μέσα στο πράσινο των ματιών του.
Κείνη την νύκτα ο ψίθυρος της βροχής κάλυψε την φωνή του, το νυχτοπούλι που τραγούδαγε στην αγάπη πέταξε φοβισμένο μακρυά.
Ένα πορφυρό δάκρυ κύλησε στην γή κι' έδωσε ζωή στον θάνατο, τα χέρια του σφίξανε την καρδιά και της στράγγιξαν όλο το αίμα.
Στα νούφαρα της μικρής λίμνης κάποια ελπίδα βουλίαζει χωρίς να μπορεί να κρατηθεί από αυτά, η ελπίδα είναι βαριά και τα νούφαρα δεν μπορούν να κρατήσουν το βάρος της. Πρέπει λοιπόν να πνιγεί.
Κείνη την νύκτα άνοιξαν οι ουρανοί κι η ζωή κατηφόρισε στ' άδυτα του πόνου, λίγες σταγόνες δροσιάς σκέπασαν το προσωπό του, το τελευταίο δώρο.
Η ζωή συνεχίζεται χωρίς να συντροφευεί τα βηματά του, τα χέρια του προσπάθησαν να γαντζωθούν στην αγάπη που ήθελε να πιστέψει πως του δίνεται μα γλύστρησαν γιατί απλά δεν υπήρχε τίποτα. Και η ζωή συνεχίζεται βλέποντας τον να χάνεται μέσα στην νύκτα σαν ένα μικρό αστέρι που' πεσε κι έσβησε νωρίς χωρίς κανείς να νοιαστεί πως και γιατί.
Κι εσείς την ιστορία της νύκτας αν μάθετε φωνάξτε τ' όνομα της στον αέρα για να το φέρει εκεί που η νύκτα δεν έχει τελειωμό, κι αν η ελπίδα χάθηκε απ΄τα μάτια του ας υπάρξει για πάντα το χλωμό κίτρινο εκείνης της νύκτας.

Περί Ευθύνης

Στην Δημοκρατία η ευθύνη είναι συλογική, αυτοί που μας κυβερνούν θέλουμε να είναι κομμάτια δικά μας, αυτους που ψηφίζουμε θέλουμε να είναι κομμάτια από τις σκέψεις μας, το αποτέλεσμα είναι η σύνθεση αυτών.
Αν το αποτέλεσμα δεν μας ικανοποιεί καλό θα ήταν να αναθεωρήσουμε τις σκέψεις μας και να μαζέψουμε τα κομμάτια μας.

Υ.Γ.
Πιστεύω πως αυτοί που χρησιμοποιούν εκφράσεις του τύπου "Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα", είναι τελικά αυτοί που μας οδηγούν στα αδιέξοδα.

Σκέψεις και Ανάσες

Έγυρε η νύχτα στης ζωής μου το φευγιό, ήταν σαν ανάσα απ' τον αγέρα του Οκτώβρη.
Φθινοπώρου μπόρα ξεπρόβαλε τα βήματα μου και η θωριά σου χάθηκε στα νερά της λησμονιάς.
Προσπάθησα να βρω κουράγιο μέσα στα μάτια του βοριά, κείνου του αγέρα που σκορπά τα σύννεφα, έψαξα την εικόνα σου στα σύνορα της λήθης μα χάθηκα στην φεγγαρόφωτη ματιά της. Άγγιξα το όνειρο κ΄έγινα φωτιά, έκαψα τον ήλιο κι΄έφυγα μακριά, στο κενό η ανάσα ψάχνει μα τι να βρεί άλλο απ' το κενό...

Ανάσες ψυχής σ' έναν τόπο που βλέπει σκοτάδι.

Ταξίδεψες θάλασσες και ωκεανούς καρτερίας μα όνειρα λύτρωσης δεν είδες.
Ακούμπησες καρδιές που μύριζαν άνοιξη μα καλοκαίρι δεν γεύτηκες ποτέ.
Σήκωσες σημαίες με της Νίκης τον Σταυρό στη μέση μα νικητής δεν γύρισες ποτέ,
την αλμύρα της λύπης στα μάτια σου κέρδισες μόνο στα μοναχικά βήματα σου.

Στην κουπαστή της ζωής τραγούδησες για αγάπες μεσούρανες που’ φύγαν για πλάνα μέρη.

Η ψυχή σου γνώρισε κι' αγκάλιασε τον πόνο, στα μάτια της λύπης καθρεπτίζεται η ζωή σου κι η καρδιά σου ανήμπορη να φυλακίσει το άγγιγμα της αγάπης γονάτισε, προσκυνώντας την θωριά που έχασε στο μελανό και βελούδινο δειλινό πίνοντας το δάκρυ της θλίψης.

Η Ασπίδα του Αχιλλέα.

Η ασπίδα του Αχιλλέα είναι ένας ύμνος στην τεχνολογία της εποχής και μια ποιητική παρουσίαση του πιό περίφημου σε τέχνη έργου της ομηρικής εποχής.
----------------------------------------------------------------------

Και φτιάχνει πρώτα μια τρανή και στιβαρή ασπίδα παντού στολίζοντάς τη.

Και βάζει γύρω της λαμπρό τρίφυλλο μεταλλικό στεφάνι, όπου δένει το λουρί το ασημένιο.

Πέντε μετάλλου στρώματα έχει η ασπίδα. Σκάλιζει πάνω της πολλά στολίδια, με τη σοφή των δυο χεριών του τέχνη.

Στη μια μεριά φτιάχνει τη γη, τον ουρανό στην άλλη, αλλού τη θάλασσα και τον ακούραστο ήλιο και τη σελήνη ολόγεμη.

Σ` άλλη μεριά τα ζώδια όλα φτιάχνει, τ` άστρα που στεφανώνουν τον ουρανό.

Τις Πλειάδες και τις Υάδες και το δυνατό Ωρίωνα και την Άρκτο, που Άμαξα μερικοί την ονομάζουν, γιατί γύρω από τον εαυτό της στρέφεται και τον Ωρίωνα παραφυλάει και μόνο αυτή μες στα νερά του Ωκεανού δε λούζεται.

Φτιάχνει και δυο όμορφες πόλεις θνητών ανθρώπων. Στη μία γάμοι γίνονται, συμπόσια μεγάλα, νύφες προβάλλουν από τα σπίτια τους και οι λαμπαδηφόροι από την πόλη περνούν κι αντιλαλούν τραγούδια, γαμήλια, πολλά.

Νέοι χορευτές στριφογυρνούν κι ανάμεσα τους κιθάρες και αυλοί παίζουν. Οι γυναίκες μπροστά στην πόρτα στέκονται και θαυμάζουν.

Κόσμος συρρέει στην αγορά, όπου καβγάς θεριεύει. Δυο άντρες εκεί μαλώνουνε για την εξαγωρά ενός άντρα σκοτωμένου.

Ο ένας λέει πως τα έχει όλα ξεπληρώσει και βεβαιώνει το λαό, ενώ ο άλλος ισχυρίζεται πως τίποτα δεν πήρε.

Και οι δύο τέλος θέλουν στο δικαστή να πάνε, απόφαση να βγάλει. Οι άνθρωποι γύρω και τους δύο τους επιδοκιμάζουν και τους υποστηρίζουν.

Οι κήρυκες τον κόσμο συγκρατούσαν και οι γέροντες κάθονται πάνω σε λαξεμένους λίθους, μέσα στον κύκλο τον ιερό, στα χέρια τους κρατώντας τα ραβδιά των μεγαλόφωνων κηρύκων.

Σε αυτά έπειτα στηρίζονται και δικάζουν, καθείς με τη σειρά του. Και είναι στη μέση καταγής δύο τάλαντα χρυσά, για να δοθούν μετά τη δίκη σε όποιον πιο δίκαια μιλήσει.

Γύρω από την άλλη πόλη στρατοπεδεύουν δύο στρατοί πολυπληθείς με αστραφτερά τα όπλα. Δύο γνώμες έχουν κατά νου, ή να την καταστρέψουνε ή να μοιράσουνε στα δύο όσα πολύτιμα αγαθά η πόλη μέσα κρύβει.

Μα οι άλλοι δεν υποχωρούν και οπλισμένοι κρυφά παραμονεύουν. Στο τείχος πάνω στέκονται και το φρουρούν γυναίκες παντρεμένες, μικρά παιδιά και άντρες γερασμένοι .

Οι άλλοι ξεκινούν. Ο Άρης και η Αθηνά η Παλλάδα είναι μπροστά, χρυσοί και οι δύο, χρυσά φορώντας ρούχα, όμορφοι, μεγαλόσωμοι, όπλα κρατώντας. Έτσι, θεοί αυτοί, απ` όλους ξεχωρίζουν. Οι άνθρωποι είναι μικρότεροι.

Φτάνουν σε τόπο που μπορούν να στήσουνε καρτέρι, σε ποταμό που πήγαιναν και πότιζαν τα ζώα, και καλυμμένοι κάθονται πίσω από τα λαμπερά, χάλκινά τους όπλα .

Πέρα, ψηλά, στέκονται δύο σκοποί στρατιώτες, που αγναντεύουν πρόβατα και βόδια με γυριστά τα κέρατα.

Γρήγορα περπατούν αυτά, με δυο βοσκούς κατόπι, που χαρούμενοι παίζουν τη φλογέρα. Το δόλο δε μυρίζονται.

Οι άλλοι σαν τους βλέπουν τρέχουν επάνω τους, γοργά τα κοπάδια των βοδιών και των αρνιών των άσπρων ξεχωρίζουν, σκοτώνουν και τους δυο βοσκούς.

Οι άλλοι ακούν φωνή πολλή κοντά στα βόδια, εκεί που κάθονται στην ιερή συναγωγή συναθροισμένοι, αμέσως στα άλογα τα γοργοπόδαρα ανεβαίνουν και τους φτάνουν.

Σε μάχη παρατάσσονται και πολεμούν στου ποταμού τις όχθες. Με χάλκινα κοντάρια αλληλοχτυπιούνται.

Ανάμεσά τους η Έριδα, η Ταραχή της μάχης, του θανάτου η ολέθρια Μοίρα, άλλον κρατώντας ζωντανό μα μόλις πληγωμένο, άλλον απλήγωτο και άλλο νεκρό, στη μάχη σέρνοντάς τον από τα πόδια, ρούχο φοράει κόκκινο στους ώμους, βαμμένο από των ανθρώπων το αίμα.

Στριφογυρνούν και πολεμούν σαν ζωντανοί ανθρώποι και σέρνουν των νεκρών τα πτώματα ο ένας του άλλου.

Ακόμα φτιάχνει χωράφι με χώμα μαλακό και εύφορο, τρεις φορές οργωμένο. Αγρότες πάνω του πολλοί στρέφουνε τα ζευγάρια και πάνω κάτω τα οδηγούν.

Κάθε φορά που στρίβουν στην άκρη του αγρού τους, κάποιος γλυκόπιοτο κρασί τους δίνει χέρι χέρι κι όταν γυρίζουν τη στροφή, ακολουθούν το αυλάκι, μέχρι να φτάσουνε βαθιά στου χωραφιού την άκρη.

Κι αυτό μαυρίζει πίσω τους, μοιάζει σαν οργωμένο κι ας είναι από χρυσό. Με θαυμαστή τη χύτευση, σαν θαύμα μοιάζει.

Φτιάχνει ακόμα πάνω της κτήμα βασιλικό που το θερίζουνε εργάτες κρατώντας στα χέρια τους κοφτερά δρεπάνια.

Κι άλλα δεμάτια πέφτουνε στη γη μέσα στ` αυλάκια κι άλλα με καλαμόσχοινα δένουν οι δεματάδες. Τρεις από αυτούς εκεί στέκονται και δένουν. Πίσω μαζεύουν τα παιδιά, τα κουβαλούν στις αγκαλιές και βιαστικά τα δένουν.

Ανάμεσά τους στέκει σιωπηλός ο βασιλιάς τους, σκήπτρο κρατώντας επάνω στο αυλάκι, χαρά γεμάτος. Κήρυκες λίγο πιο μακριά τραπέζι ετοιμάζουν κάτω από βελανιδιά.

Βόδι μεγάλο σφάζουν και ετοιμάζουν, ενώ οι γυναίκες κοσκινίζουνε πολύ λευκό αλεύρι, οι εργάτες για να φάνε. Κι επάνω της βάζει μεγάλο αμπέλι, σταφύλια γεμάτο, όμορφο, χρυσό.

Μαύρα έχει εκείνο τα τσαμπιά και μ` ασημένια δίχαλα στηρίζονται τα κλήματα ως την άκρη. Στις δυο πλευρές χαράζει αυλάκι από κύανο και φράχτη σηκώνει τριγύρω από κασσίτερο.

Ένα δρομάκι μοναχό φτάνει μέχρι τ` αμπέλι και το περνούν κουβαλητές, σαν γίνεται ο τρύγος. Κορίτσια και αγόρια νεαρά και χαρούμενα το μελιστάλακτο καρπό μέσα σε πλεχτά κοφίνια κουβαλάνε.

Κι ανάμεσά τους ένα παιδί παίζει γλυκιά κι οξύφωνη κιθάρα, και τραγουδάει όμορφα, με τη λεπτή φωνή του. Άλλοι το συνοδεύουνε στο όμορφο τραγούδι, βγάζουν κραυγές, χτυπούν τα πόδια τους στη γη κι ακολουθούν.

Φτιάχνει ακόμα πάνω της κοπάδι βόδια με κέρατα όρθα, από χρυσό φτιαγμένα και κασσίτερο. Τα βόδια μουγκρίζουνε κι από το σταύλο τρέχουν για βοσκή στο βουερό ποτάμι, πλάι στο λυγερό καλαμιώνα.

Τέσσερις χρυσοί βοσκοί τα βόδια ακολουθούνε κι εννέα γοργοπόδαρα σκυλιά τους συνοδεύουν. Δύο λιοντάρια τρομερά στα πρώτα βόδια ανάμεσα έχουν αρπάξει ταύρο που μουγκρίζει.

Μουγκρίζει γοερά καθώς μακριά τον σέρνουν. Πίσω του τρέχουνε σκυλιά και άντρες γεροδεμένοι. Μα τα λιοντάρια σκίζουνε του μεγαλόσωμου βοδιού το δέρμα, σπαράσοντας τα σωθικά και πίνοντας το μαύρο του αίμα.

Οι βοσκοί μάταια σπρώχνουν τα γρήγορα σκυλιά τους να ορμήξουν. Τα σκυλιά δεν το τολμούν, λιοντάρια να δαγκώσουν. Κοντά τους μόνο στέκονται, γαβγίζουν, ξαναφεύγουν.

Φτιάχνει ακόμα πάνω της ο φημισμένος θεός με τα γερά τα χέρια, βοσκοτόπι σε όμορφο λιβάδι, με πρόβατα άσπρα και πολλά και στάνες και σκεπαστά καλύβια και μαντριά.

Κι ο ξακουστός θεός, ο δυνατός στα μπράτσα, τη στολίζει με χοροστάσι, όμοιο με εκείνο που κάποτε μες στη παλιά Κνωσσό ο Δαίδαλος για την ωριοπλέξουδη Αριάδνη με τέχνη είχε φτιάξει.

Νέοι ελεύθεροι και νεαρές παρθένες, που προίκα δίνουν οι γαμπροί βόδια για να τις πάρουν, εκεί χορεύουν, πιασμένοι μεταξύ τους από τους καρπούς.

Λεπτά υφάσματα φορούν οι κοπελιές για ρούχα και οι νιοί χιτώνες έχουνε, λινούς καλοπλεγμένους, που αμυδρά γυαλίζουνε φτιαγμένοι από λάδι. Αυτές φοράνε όμορφα στεφάνια κι αυτοί μαχαίρια έχουνε χρυσά κι απ` τα ασημένια τα λουριά τους κρεμασμένα.

Κι άλλοτε τρέχουν ελαφριά με γυμνασμένα πόδια, τόσο ελαφριά, όσο το εργαλείο του τροχού με τα χέρια του δοκιμάζει καθιστός ο κεραμοποιός αν θα γυρίσει.

Άλλοτε πάλι τρέχουν σε σειρές, αντίκρυ η μια στην άλλη. Κόσμος πολύς στέκει εκεί, γύρω από τον ερωτικό χορό κι ευχαριστιέται. Ανάμεσά τους ψάλλει θείος τραγουδιστής και παίζει την κιθάρα.

Από την αρχή του τραγουδιού δύο ακροβάτες στροβιλίζονται στη μέση. Βάζει ακόμα πάνω της ποτάμι, δυνατό και μεγάλο, τον Ωκεανό, στο ακριανό στεφάνι ολόγυρα της στεριοκάμωτης ασπίδας.

Η Ουσία της Σωκρατικής Διδασκαλίας

Η ουσία της σωκρατικής διδασκαλίας:

η ιδέα πως το “Αληθές” και το “Αγαθόν” είναι τα ταυτόσημα. Ο Σωκράτης δεν πίστευε πως η ανθρώπινη φύση είναι κακή ή πως έχει διαφθαρεί από κάποιο προπατορικό αμάρτημα. Γι’ αυτόν, όπως και για όλους τους Έλληνες, το “Αγαθόν” είναι ν’ ακολουθείς την φύση. Και η φύση είναι αχώριστη από την Λογική. Αν, πολύ συχνά γινόμαστε κακοί, αιτία είναι ότι αγνοούμε το καλό. Γιατί όταν ξέρουμε το καλό, αναγκαστικά κάνουμε καλό. Το άλλο του βασικό αξίωμα “ουδείς εκών κακός” αυτή την έννοια έχει: οι άνθρωποι δρουν κακά, επειδή από άγνοια παίρνουν το κακό για αγαθό. Αμαρτάνουν επειδή τους λείπει η γνώση. Και η γνώση είναι συνείδηση, η ακούραστη εξερεύνηση του εαυτού μας, η άρνηση να ενδώσουμε σε απατηλά φαινόμενα, η προσπάθεια ν’ ανακαλύψουμε την ουσία της αρετής.

Στην γνώση αυτή, στην αυτοσυνείδηση αυτή, μόνο η σοφία, ο Λόγος, μπορεί να μας βοηθήσει. Και μόνο ο σοφός μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Όχι σε μιαν “άλλη ζωή”, αλλά στην επίγεια ύπαρξη -αρχή και τέλος της όποιας “μακαριότητας” που μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος.

Λουϊ Λαβέλ, Ιούλιος 1967

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ!

Μπορώ να μαζέψω 1.000.000 κόσμο να κουβαλάει πέτρες για να χτίσουμε ένα
μεγάλο ναό.
Κάποιοι θα σκοτωθούν, κάποιοι θα μείνουν ανάπηροι και κάποιοι θα ζήσουν
για να δουν ότι όλη η δουλειά έγινε για να χτίσω το σπίτι μου και τίποτε
περισσότερο.

Το γεγονός του χτισίματος είναι η ΙΣΤΟΡΙΑ.

Τα λόγια που τους είπα και τα πίστεψαν είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Αυτό που τελικά εκείνοι πίστεψαν είναι η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ.

Η μαζική τους κίνηση είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ είναι εκείνος που θα αναπαράγει τα λόγια μου για
να τους κάνει να δουλεύουν.

Ότι και να πει είναι μέσα στο σύστημα αρκεί να δουλεύουν.

Θα υπηρετήσει πιστά την εξουσία μου εξηγώντας πόσο σημαντικό τεχνικό και
πολιτιστικό επίτευγμα θα είναι αυτός ο ναός. ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ είναι αυτός που
με απλά λόγια θα τους εξηγήσει την αλήθεια και θα δώσει διέξοδο.

Τότε θα υπάρξουν πολλοί ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ που θα αρχίσουν να
διδάσκουν θεολογία. Κάποιοι άλλοι θα επιδιώξουν να πείσουν τους αφελείς
ότι ναι μεν χτίζουν το σπίτι μου αλλά μπορεί να χρησιμέψει και ως ναός.

Κάποιοι τρίτοι, ίσως να στρέψουν την αγανάκτηση των υποψιασμένων στους
εργοδηγούς. Αν κάποιος εργοδηγός "φθαρεί" από την εξουσία τον αλλάζω. Το
μαστίγιο είναι παρωχημένος τρόπος διοίκησης των δούλων. Στην εποχή μας
οι δούλοι εκλέγουν τους εργοδηγούς.

Δεν με πειράζει αρκεί να συνεχίσουν να δουλεύουν στο σπίτι μου. Αν
υπάρξει εργοδηγός επαναστάτης τον σκοτώνω. Φροντίζω να μην χρειάζεται να
το κάνω.

Ένας τρόπος να περιορίζονται οι εκπλήξεις είναι να διορίζω το πρόσωπο
της αρεσκείας μου και να τους καλώ να το ψηφίσουν. Δεν συνδιαλέγονται.

Ακούν όλοι εμένα.
Και ψηφίζουν.
Νομίζουν ότι αφού ψηφίζουν έχουν δημοκρατία.
Κάποιοι μάλιστα ΥΠΗΡΕΤΕΣ μου θεωρητικοποιούν αυτή την αντίληψη και
πείθουν τους δούλους ότι επέλεξαν τους εργοδηγούς τους επειδή τους ψήφισαν.

Αν φοβάμαι ότι δεν θα ψηφίσουν "σωστά" κάνω μια "ανοικτή" ψηφοφορία.

Οι διαφωνίες χάνονται στη βουή.

Δεν με πειράζει να υπάρχουν αντιπολιτευόμενες φωνές-είμαι δημοκράτης
κατά βάθος-απλά φροντίζω να μην φτάνουν στα αφτιά της μεγάλης μάζας των
δούλων.

Στη δημοκρατία μου έχεις δικαίωμα να λες ότι σκέπτεσαι.

Απλά αν δεν το εγκρίνω δεν ακούγεται.

Μου αρέσει η λέξη δημοκρατία.

Την χρησιμοποιώ συχνά με την ίδια πάντα σημασία: το πολίτευμα στο οποίο
ψηφίζουμε.

Τι πληροφόρηση έχουν οι δούλοι, τι εξαρτήσεις, τι εκβιασμούς υφίστανται,
τι μεσολαβητές μπαίνουν στο διάλογο μεταξύ τους; δεν το εξετάζω

Δυστυχώς δεν έχω λύσει οριστικά το πρόβλημα.

Τι θα γίνει λόγου χάρη αν οι δούλοι μαζευτούν και ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ χωρίς
διαμεσολαβητές;

Αν ακούσουν χωρίς ενδιάμεσους αυτούς που τους λένε την αλήθεια;

Εκεί δυσκολεύουν τα πράγματα αλλά πάλι μπορώ να στείλω τη πιστή μου
"διανόηση" να προκαλέσει σύγχυση.

Αν για παράδειγμα ακούσουν κάποιον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ να λέει ότι με τη δουλειά
που κάνουμε θα είχαμε χτίσει σπίτια για όλους, θα αρχίσουν να
αναρωτιούνται τίνος το σπίτι θα χτιστεί πρώτο, με ποιο τρόπο κλπ. Θα
προκύψουν έτσι οι λεγόμενες ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ.

Όσο διαφωνούν είμαι καλά.

Αν πάλι συμφωνήσουν.... ....ξέρω γω; Δεν ξέρω παρακάτω.

"ο λόγος που δεν ξέρει κανείς το παρακάτω ειναι γιατι ΠΟΤΕ στην ιστορία
δεν έχει συμβεί κάτι διαφορετικό και ποτέ η ανθρωπότητα δεν πήγε σε αυτό
το παρακάτω ..."

Πλάτων - Πολιτεία

Στην πλατωνική Πολιτεία, η πολιτεία και τα άτομα παραλληλίζονται ως προς την τριαδική τους σύσταση. Όπως το άτομο αποτελείται από τα τρία μέρη της ψυχής, το επιθυμητικόν, το θυμοειδές και το λογιστικόν, έτσι και η Πολιτεία αποτελείται από τρεις τάξεις: τους παραγωγούς, τους φύλακες και τους κυβερνήτες.

Οι πολίτες τοποθετούνται στις διάφορες τάξεις, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα μετακίνησης, ενώ το μοναδικό μέσο ταξινόμησης είναι η παιδεία, και κυρίως η απόδοσή τους στα μαθηματικά.

Στην ιδανική πολιτεία όλα λειτουργούν ιδανικά και η κάθε τάξη έχει τη δική της αρετή: οι φύλακες την ανδρεία, η παραγωγική τάξη τη σωφροσύνη και οι φιλόσοφοι τη σοφία. Τέλος, η δικαιοσύνη είναι μια αρετή που πρέπει να υπάρχει σε κάθε πολίτη ώστε οι πράξεις του να είναι σωστές.

Για να διατηρήσει τη δικαιοσύνη που ορίζεται ως ο άξονας της ισορροπίας στην ηθική και πολιτική, ο Πλάτων, «φτάνει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Romilly, στα άκρα». Πιστεύει ότι, η ανθρώπινη ζωή είναι πλήρης μόνο μέσα στην Πολιτεία. Εκεί, ο φιλόσοφος είναι ο βασιλιάς, απαλλαγμένος από δεσμεύσεις και με μοναδικό κτήμα του τον εσωτερικό πλούτο. Το κύριο μέλημα είναι να κυβερνήσει την πολιτεία με σοφία, έχοντας υπόψη του το Αγαθό που περιγράφεται ως «την ουσία αλλά και κάτι ακόμα πέρα από την ουσία». Το κράτος που θα κυβερνάται με αυτό τον τρόπο «είναι δεδομένο ως τέλειο για την αιωνιότητα». Σε ένα κράτος όπου οι φιλόσοφοι έχουν πάντα δίκιο και ποτέ δεν κάνουν λάθος, ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα, δεν υπάρχει εξέλιξη.

Υπάρχει όμως, η διαδρομή του ανθρώπου από τα κατώτατα επίπεδα γνώσης στα ανώτερα. Την πορεία αυτή μας τη δείχνει ο Πλάτων με τις αλληγορικές εικόνες του ήλιου, της γραμμής και του σπηλαίου.

Λήστεψαν τον Αλέκο Αλαβάνο

Άγνωστοι διέρρηξαν το σπίτι του στην Πεντέλη και αφαίρεσαν κοσμήματα.

http://www.skai.gr/master_story.php?id=112738

Ξέρω αλλά ξέρω ?

Αν κάποιος ξέρει και ξέρει οτι ξέρει είναι δάσκαλος, ακολουθησέ τον.
Αν κάποιος ξέρει και δεν ξέρει οτι ξέρει τότε κοιμάται, ξύπνα τον.
Αν κάποιος δεν ξέρει και ξέρει οτι δεν ξέρει είναι μαθητής, δίδαξέ τον.
Αν κάποιος δεν ξέρει και νομίζει οτι ξέρει είναι ανόητος, αγνόησέ τον.

Δεν είναι δικό μου αλλά το πιστεύω απόλυτα.....

new_kid_in_the_blogs

Καλημέρα κόσμε. Από σήμερα προσθέτω κι εγώ ένα μικρό -απειροελάχιστο- λιθαράκι στον
υπέροχο κόσμο των blogs.