Η ουσία της σωκρατικής διδασκαλίας:
η ιδέα πως το “Αληθές” και το “Αγαθόν” είναι τα ταυτόσημα. Ο Σωκράτης δεν πίστευε πως η ανθρώπινη φύση είναι κακή ή πως έχει διαφθαρεί από κάποιο προπατορικό αμάρτημα. Γι’ αυτόν, όπως και για όλους τους Έλληνες, το “Αγαθόν” είναι ν’ ακολουθείς την φύση. Και η φύση είναι αχώριστη από την Λογική. Αν, πολύ συχνά γινόμαστε κακοί, αιτία είναι ότι αγνοούμε το καλό. Γιατί όταν ξέρουμε το καλό, αναγκαστικά κάνουμε καλό. Το άλλο του βασικό αξίωμα “ουδείς εκών κακός” αυτή την έννοια έχει: οι άνθρωποι δρουν κακά, επειδή από άγνοια παίρνουν το κακό για αγαθό. Αμαρτάνουν επειδή τους λείπει η γνώση. Και η γνώση είναι συνείδηση, η ακούραστη εξερεύνηση του εαυτού μας, η άρνηση να ενδώσουμε σε απατηλά φαινόμενα, η προσπάθεια ν’ ανακαλύψουμε την ουσία της αρετής.
Στην γνώση αυτή, στην αυτοσυνείδηση αυτή, μόνο η σοφία, ο Λόγος, μπορεί να μας βοηθήσει. Και μόνο ο σοφός μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Όχι σε μιαν “άλλη ζωή”, αλλά στην επίγεια ύπαρξη -αρχή και τέλος της όποιας “μακαριότητας” που μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος.
Λουϊ Λαβέλ, Ιούλιος 1967
Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ!
Μπορώ να μαζέψω 1.000.000 κόσμο να κουβαλάει πέτρες για να χτίσουμε ένα
μεγάλο ναό.
Κάποιοι θα σκοτωθούν, κάποιοι θα μείνουν ανάπηροι και κάποιοι θα ζήσουν
για να δουν ότι όλη η δουλειά έγινε για να χτίσω το σπίτι μου και τίποτε
περισσότερο.
Το γεγονός του χτισίματος είναι η ΙΣΤΟΡΙΑ.
Τα λόγια που τους είπα και τα πίστεψαν είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Αυτό που τελικά εκείνοι πίστεψαν είναι η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ.
Η μαζική τους κίνηση είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ είναι εκείνος που θα αναπαράγει τα λόγια μου για
να τους κάνει να δουλεύουν.
Ότι και να πει είναι μέσα στο σύστημα αρκεί να δουλεύουν.
Θα υπηρετήσει πιστά την εξουσία μου εξηγώντας πόσο σημαντικό τεχνικό και
πολιτιστικό επίτευγμα θα είναι αυτός ο ναός. ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ είναι αυτός που
με απλά λόγια θα τους εξηγήσει την αλήθεια και θα δώσει διέξοδο.
Τότε θα υπάρξουν πολλοί ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ που θα αρχίσουν να
διδάσκουν θεολογία. Κάποιοι άλλοι θα επιδιώξουν να πείσουν τους αφελείς
ότι ναι μεν χτίζουν το σπίτι μου αλλά μπορεί να χρησιμέψει και ως ναός.
Κάποιοι τρίτοι, ίσως να στρέψουν την αγανάκτηση των υποψιασμένων στους
εργοδηγούς. Αν κάποιος εργοδηγός "φθαρεί" από την εξουσία τον αλλάζω. Το
μαστίγιο είναι παρωχημένος τρόπος διοίκησης των δούλων. Στην εποχή μας
οι δούλοι εκλέγουν τους εργοδηγούς.
Δεν με πειράζει αρκεί να συνεχίσουν να δουλεύουν στο σπίτι μου. Αν
υπάρξει εργοδηγός επαναστάτης τον σκοτώνω. Φροντίζω να μην χρειάζεται να
το κάνω.
Ένας τρόπος να περιορίζονται οι εκπλήξεις είναι να διορίζω το πρόσωπο
της αρεσκείας μου και να τους καλώ να το ψηφίσουν. Δεν συνδιαλέγονται.
Ακούν όλοι εμένα.
Και ψηφίζουν.
Νομίζουν ότι αφού ψηφίζουν έχουν δημοκρατία.
Κάποιοι μάλιστα ΥΠΗΡΕΤΕΣ μου θεωρητικοποιούν αυτή την αντίληψη και
πείθουν τους δούλους ότι επέλεξαν τους εργοδηγούς τους επειδή τους ψήφισαν.
Αν φοβάμαι ότι δεν θα ψηφίσουν "σωστά" κάνω μια "ανοικτή" ψηφοφορία.
Οι διαφωνίες χάνονται στη βουή.
Δεν με πειράζει να υπάρχουν αντιπολιτευόμενες φωνές-είμαι δημοκράτης
κατά βάθος-απλά φροντίζω να μην φτάνουν στα αφτιά της μεγάλης μάζας των
δούλων.
Στη δημοκρατία μου έχεις δικαίωμα να λες ότι σκέπτεσαι.
Απλά αν δεν το εγκρίνω δεν ακούγεται.
Μου αρέσει η λέξη δημοκρατία.
Την χρησιμοποιώ συχνά με την ίδια πάντα σημασία: το πολίτευμα στο οποίο
ψηφίζουμε.
Τι πληροφόρηση έχουν οι δούλοι, τι εξαρτήσεις, τι εκβιασμούς υφίστανται,
τι μεσολαβητές μπαίνουν στο διάλογο μεταξύ τους; δεν το εξετάζω
Δυστυχώς δεν έχω λύσει οριστικά το πρόβλημα.
Τι θα γίνει λόγου χάρη αν οι δούλοι μαζευτούν και ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ χωρίς
διαμεσολαβητές;
Αν ακούσουν χωρίς ενδιάμεσους αυτούς που τους λένε την αλήθεια;
Εκεί δυσκολεύουν τα πράγματα αλλά πάλι μπορώ να στείλω τη πιστή μου
"διανόηση" να προκαλέσει σύγχυση.
Αν για παράδειγμα ακούσουν κάποιον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ να λέει ότι με τη δουλειά
που κάνουμε θα είχαμε χτίσει σπίτια για όλους, θα αρχίσουν να
αναρωτιούνται τίνος το σπίτι θα χτιστεί πρώτο, με ποιο τρόπο κλπ. Θα
προκύψουν έτσι οι λεγόμενες ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ.
Όσο διαφωνούν είμαι καλά.
Αν πάλι συμφωνήσουν.... ....ξέρω γω; Δεν ξέρω παρακάτω.
"ο λόγος που δεν ξέρει κανείς το παρακάτω ειναι γιατι ΠΟΤΕ στην ιστορία
δεν έχει συμβεί κάτι διαφορετικό και ποτέ η ανθρωπότητα δεν πήγε σε αυτό
το παρακάτω ..."
μεγάλο ναό.
Κάποιοι θα σκοτωθούν, κάποιοι θα μείνουν ανάπηροι και κάποιοι θα ζήσουν
για να δουν ότι όλη η δουλειά έγινε για να χτίσω το σπίτι μου και τίποτε
περισσότερο.
Το γεγονός του χτισίματος είναι η ΙΣΤΟΡΙΑ.
Τα λόγια που τους είπα και τα πίστεψαν είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Αυτό που τελικά εκείνοι πίστεψαν είναι η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ.
Η μαζική τους κίνηση είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ είναι εκείνος που θα αναπαράγει τα λόγια μου για
να τους κάνει να δουλεύουν.
Ότι και να πει είναι μέσα στο σύστημα αρκεί να δουλεύουν.
Θα υπηρετήσει πιστά την εξουσία μου εξηγώντας πόσο σημαντικό τεχνικό και
πολιτιστικό επίτευγμα θα είναι αυτός ο ναός. ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ είναι αυτός που
με απλά λόγια θα τους εξηγήσει την αλήθεια και θα δώσει διέξοδο.
Τότε θα υπάρξουν πολλοί ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ που θα αρχίσουν να
διδάσκουν θεολογία. Κάποιοι άλλοι θα επιδιώξουν να πείσουν τους αφελείς
ότι ναι μεν χτίζουν το σπίτι μου αλλά μπορεί να χρησιμέψει και ως ναός.
Κάποιοι τρίτοι, ίσως να στρέψουν την αγανάκτηση των υποψιασμένων στους
εργοδηγούς. Αν κάποιος εργοδηγός "φθαρεί" από την εξουσία τον αλλάζω. Το
μαστίγιο είναι παρωχημένος τρόπος διοίκησης των δούλων. Στην εποχή μας
οι δούλοι εκλέγουν τους εργοδηγούς.
Δεν με πειράζει αρκεί να συνεχίσουν να δουλεύουν στο σπίτι μου. Αν
υπάρξει εργοδηγός επαναστάτης τον σκοτώνω. Φροντίζω να μην χρειάζεται να
το κάνω.
Ένας τρόπος να περιορίζονται οι εκπλήξεις είναι να διορίζω το πρόσωπο
της αρεσκείας μου και να τους καλώ να το ψηφίσουν. Δεν συνδιαλέγονται.
Ακούν όλοι εμένα.
Και ψηφίζουν.
Νομίζουν ότι αφού ψηφίζουν έχουν δημοκρατία.
Κάποιοι μάλιστα ΥΠΗΡΕΤΕΣ μου θεωρητικοποιούν αυτή την αντίληψη και
πείθουν τους δούλους ότι επέλεξαν τους εργοδηγούς τους επειδή τους ψήφισαν.
Αν φοβάμαι ότι δεν θα ψηφίσουν "σωστά" κάνω μια "ανοικτή" ψηφοφορία.
Οι διαφωνίες χάνονται στη βουή.
Δεν με πειράζει να υπάρχουν αντιπολιτευόμενες φωνές-είμαι δημοκράτης
κατά βάθος-απλά φροντίζω να μην φτάνουν στα αφτιά της μεγάλης μάζας των
δούλων.
Στη δημοκρατία μου έχεις δικαίωμα να λες ότι σκέπτεσαι.
Απλά αν δεν το εγκρίνω δεν ακούγεται.
Μου αρέσει η λέξη δημοκρατία.
Την χρησιμοποιώ συχνά με την ίδια πάντα σημασία: το πολίτευμα στο οποίο
ψηφίζουμε.
Τι πληροφόρηση έχουν οι δούλοι, τι εξαρτήσεις, τι εκβιασμούς υφίστανται,
τι μεσολαβητές μπαίνουν στο διάλογο μεταξύ τους; δεν το εξετάζω
Δυστυχώς δεν έχω λύσει οριστικά το πρόβλημα.
Τι θα γίνει λόγου χάρη αν οι δούλοι μαζευτούν και ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΝ χωρίς
διαμεσολαβητές;
Αν ακούσουν χωρίς ενδιάμεσους αυτούς που τους λένε την αλήθεια;
Εκεί δυσκολεύουν τα πράγματα αλλά πάλι μπορώ να στείλω τη πιστή μου
"διανόηση" να προκαλέσει σύγχυση.
Αν για παράδειγμα ακούσουν κάποιον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ να λέει ότι με τη δουλειά
που κάνουμε θα είχαμε χτίσει σπίτια για όλους, θα αρχίσουν να
αναρωτιούνται τίνος το σπίτι θα χτιστεί πρώτο, με ποιο τρόπο κλπ. Θα
προκύψουν έτσι οι λεγόμενες ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ.
Όσο διαφωνούν είμαι καλά.
Αν πάλι συμφωνήσουν.... ....ξέρω γω; Δεν ξέρω παρακάτω.
"ο λόγος που δεν ξέρει κανείς το παρακάτω ειναι γιατι ΠΟΤΕ στην ιστορία
δεν έχει συμβεί κάτι διαφορετικό και ποτέ η ανθρωπότητα δεν πήγε σε αυτό
το παρακάτω ..."
Πλάτων - Πολιτεία
Στην πλατωνική Πολιτεία, η πολιτεία και τα άτομα παραλληλίζονται ως προς την τριαδική τους σύσταση. Όπως το άτομο αποτελείται από τα τρία μέρη της ψυχής, το επιθυμητικόν, το θυμοειδές και το λογιστικόν, έτσι και η Πολιτεία αποτελείται από τρεις τάξεις: τους παραγωγούς, τους φύλακες και τους κυβερνήτες.
Οι πολίτες τοποθετούνται στις διάφορες τάξεις, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα μετακίνησης, ενώ το μοναδικό μέσο ταξινόμησης είναι η παιδεία, και κυρίως η απόδοσή τους στα μαθηματικά.
Στην ιδανική πολιτεία όλα λειτουργούν ιδανικά και η κάθε τάξη έχει τη δική της αρετή: οι φύλακες την ανδρεία, η παραγωγική τάξη τη σωφροσύνη και οι φιλόσοφοι τη σοφία. Τέλος, η δικαιοσύνη είναι μια αρετή που πρέπει να υπάρχει σε κάθε πολίτη ώστε οι πράξεις του να είναι σωστές.
Για να διατηρήσει τη δικαιοσύνη που ορίζεται ως ο άξονας της ισορροπίας στην ηθική και πολιτική, ο Πλάτων, «φτάνει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Romilly, στα άκρα». Πιστεύει ότι, η ανθρώπινη ζωή είναι πλήρης μόνο μέσα στην Πολιτεία. Εκεί, ο φιλόσοφος είναι ο βασιλιάς, απαλλαγμένος από δεσμεύσεις και με μοναδικό κτήμα του τον εσωτερικό πλούτο. Το κύριο μέλημα είναι να κυβερνήσει την πολιτεία με σοφία, έχοντας υπόψη του το Αγαθό που περιγράφεται ως «την ουσία αλλά και κάτι ακόμα πέρα από την ουσία». Το κράτος που θα κυβερνάται με αυτό τον τρόπο «είναι δεδομένο ως τέλειο για την αιωνιότητα». Σε ένα κράτος όπου οι φιλόσοφοι έχουν πάντα δίκιο και ποτέ δεν κάνουν λάθος, ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα, δεν υπάρχει εξέλιξη.
Υπάρχει όμως, η διαδρομή του ανθρώπου από τα κατώτατα επίπεδα γνώσης στα ανώτερα. Την πορεία αυτή μας τη δείχνει ο Πλάτων με τις αλληγορικές εικόνες του ήλιου, της γραμμής και του σπηλαίου.
Οι πολίτες τοποθετούνται στις διάφορες τάξεις, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα μετακίνησης, ενώ το μοναδικό μέσο ταξινόμησης είναι η παιδεία, και κυρίως η απόδοσή τους στα μαθηματικά.
Στην ιδανική πολιτεία όλα λειτουργούν ιδανικά και η κάθε τάξη έχει τη δική της αρετή: οι φύλακες την ανδρεία, η παραγωγική τάξη τη σωφροσύνη και οι φιλόσοφοι τη σοφία. Τέλος, η δικαιοσύνη είναι μια αρετή που πρέπει να υπάρχει σε κάθε πολίτη ώστε οι πράξεις του να είναι σωστές.
Για να διατηρήσει τη δικαιοσύνη που ορίζεται ως ο άξονας της ισορροπίας στην ηθική και πολιτική, ο Πλάτων, «φτάνει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Romilly, στα άκρα». Πιστεύει ότι, η ανθρώπινη ζωή είναι πλήρης μόνο μέσα στην Πολιτεία. Εκεί, ο φιλόσοφος είναι ο βασιλιάς, απαλλαγμένος από δεσμεύσεις και με μοναδικό κτήμα του τον εσωτερικό πλούτο. Το κύριο μέλημα είναι να κυβερνήσει την πολιτεία με σοφία, έχοντας υπόψη του το Αγαθό που περιγράφεται ως «την ουσία αλλά και κάτι ακόμα πέρα από την ουσία». Το κράτος που θα κυβερνάται με αυτό τον τρόπο «είναι δεδομένο ως τέλειο για την αιωνιότητα». Σε ένα κράτος όπου οι φιλόσοφοι έχουν πάντα δίκιο και ποτέ δεν κάνουν λάθος, ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα, δεν υπάρχει εξέλιξη.
Υπάρχει όμως, η διαδρομή του ανθρώπου από τα κατώτατα επίπεδα γνώσης στα ανώτερα. Την πορεία αυτή μας τη δείχνει ο Πλάτων με τις αλληγορικές εικόνες του ήλιου, της γραμμής και του σπηλαίου.
Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009
Λήστεψαν τον Αλέκο Αλαβάνο
Ξέρω αλλά ξέρω ?
Αν κάποιος ξέρει και ξέρει οτι ξέρει είναι δάσκαλος, ακολουθησέ τον.
Αν κάποιος ξέρει και δεν ξέρει οτι ξέρει τότε κοιμάται, ξύπνα τον.
Αν κάποιος δεν ξέρει και ξέρει οτι δεν ξέρει είναι μαθητής, δίδαξέ τον.
Αν κάποιος δεν ξέρει και νομίζει οτι ξέρει είναι ανόητος, αγνόησέ τον.
Δεν είναι δικό μου αλλά το πιστεύω απόλυτα.....
Αν κάποιος ξέρει και δεν ξέρει οτι ξέρει τότε κοιμάται, ξύπνα τον.
Αν κάποιος δεν ξέρει και ξέρει οτι δεν ξέρει είναι μαθητής, δίδαξέ τον.
Αν κάποιος δεν ξέρει και νομίζει οτι ξέρει είναι ανόητος, αγνόησέ τον.
Δεν είναι δικό μου αλλά το πιστεύω απόλυτα.....
new_kid_in_the_blogs
Καλημέρα κόσμε. Από σήμερα προσθέτω κι εγώ ένα μικρό -απειροελάχιστο- λιθαράκι στον
υπέροχο κόσμο των blogs.
υπέροχο κόσμο των blogs.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
