Σκέψεις και Ανάσες

Έγυρε η νύχτα στης ζωής μου το φευγιό, ήταν σαν ανάσα απ' τον αγέρα του Οκτώβρη.
Φθινοπώρου μπόρα ξεπρόβαλε τα βήματα μου και η θωριά σου χάθηκε στα νερά της λησμονιάς.
Προσπάθησα να βρω κουράγιο μέσα στα μάτια του βοριά, κείνου του αγέρα που σκορπά τα σύννεφα, έψαξα την εικόνα σου στα σύνορα της λήθης μα χάθηκα στην φεγγαρόφωτη ματιά της. Άγγιξα το όνειρο κ΄έγινα φωτιά, έκαψα τον ήλιο κι΄έφυγα μακριά, στο κενό η ανάσα ψάχνει μα τι να βρεί άλλο απ' το κενό...