Η Ιστορία της Νύχτας

Κείνη την νύκτα στο χλωμό του φεγγαριού πάγωσε η ανάσα, σφίχτηκαν τα χείλη κι η καρδιά έχυσε το κόκκινο μέσα στο πράσινο των ματιών του.
Κείνη την νύκτα ο ψίθυρος της βροχής κάλυψε την φωνή του, το νυχτοπούλι που τραγούδαγε στην αγάπη πέταξε φοβισμένο μακρυά.
Ένα πορφυρό δάκρυ κύλησε στην γή κι' έδωσε ζωή στον θάνατο, τα χέρια του σφίξανε την καρδιά και της στράγγιξαν όλο το αίμα.
Στα νούφαρα της μικρής λίμνης κάποια ελπίδα βουλίαζει χωρίς να μπορεί να κρατηθεί από αυτά, η ελπίδα είναι βαριά και τα νούφαρα δεν μπορούν να κρατήσουν το βάρος της. Πρέπει λοιπόν να πνιγεί.
Κείνη την νύκτα άνοιξαν οι ουρανοί κι η ζωή κατηφόρισε στ' άδυτα του πόνου, λίγες σταγόνες δροσιάς σκέπασαν το προσωπό του, το τελευταίο δώρο.
Η ζωή συνεχίζεται χωρίς να συντροφευεί τα βηματά του, τα χέρια του προσπάθησαν να γαντζωθούν στην αγάπη που ήθελε να πιστέψει πως του δίνεται μα γλύστρησαν γιατί απλά δεν υπήρχε τίποτα. Και η ζωή συνεχίζεται βλέποντας τον να χάνεται μέσα στην νύκτα σαν ένα μικρό αστέρι που' πεσε κι έσβησε νωρίς χωρίς κανείς να νοιαστεί πως και γιατί.
Κι εσείς την ιστορία της νύκτας αν μάθετε φωνάξτε τ' όνομα της στον αέρα για να το φέρει εκεί που η νύκτα δεν έχει τελειωμό, κι αν η ελπίδα χάθηκε απ΄τα μάτια του ας υπάρξει για πάντα το χλωμό κίτρινο εκείνης της νύκτας.