Οι Δέκα Νόμοι του Σόλωνος

Οι Δέκα Νόμοι του Σόλωνος

I. ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΙΑΝ ΟΡΚΟΥ ΠΙΣΤΟΤΕΡΑΝ ΕΧΕ

II. ΜΗ ΨΕΥΔΟΥ

III. ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΜΕΛΕΤΑ

IV. ΦΙΛΟΥΣ ΜΗ ΤΑΧΥ ΚΤΩ ΟΥΣ Δ’ΑΝ ΚΤΗΣΗΙ ΜΗ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΕ

V. ΑΡΧΕ ΠΡΩΤΟΝ ΜΑΘΩΝ ΑΡΧΕΣΘΑΙ

VI. ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕ ΜΗ ΤΑ ΗΔΙΣΤΑ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΡΙΣΤΑ

VII. ΝΟΥΝ ΗΓΕΜΟΝΑ ΠΟΙΟΥ

VIII. ΜΗ ΚΑΚΟΙΣ ΟΜΙΛΕΙ

IX. ΘΕΟΥΣ ΤΙΜΑ

X. ΓΟΝΕΑΣ ΑΙΔΟΥ

Αθηναϊκή Δημοκρατία (Άμεση Δημοκρατία)

Κλεισθένης, ο άνθρωπος που θέσπισε την άμεση δημοκρατία, έδωσε σε όλους τους πολίτες ίσα πολιτικά δικαιώματα:
Ισοπολιτεία, Ισονομία και Ισηγορία, επειδή το ίσον το θεωρούσαν τότε Δίκαιον και σωστικόν ομονοίας.

Το «Δίκαιον» παράγεται από το «δίχα» και σημαίνει το μισό-μισό, δηλαδή το να υπάρχουν ίσες μερίδες για όλους.

Τι κάνουν λοιπόν οι αρχαίοι Έλληνες;

Θέτουν την έδρα του δικαστή, το βήμα της αγόρευσης και το έπαθλο του αγώνα στο μέσον ενός κύκλου ίσων, όμοιων πολιτών.
Την ίση απόσταση του καθενός από το μέσον, την ακτίνα του κύκλου, την ονομάζουν Μέτρον, για να μετριάζουν με αυτό τη ματαιοδοξία, την υπερβολή, την ύβρι καθενός από τους όμοιους και για να τα βρίσκουν μεταξύ τους με Μέτρο τον άνθρωπο.

Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, έλεγαν.

Πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι.

Της Αγια-Σοφιάς

Σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγια Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες,
κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης,
κι απ΄την πολλήν την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες.
Να μπούνε στο χερουβικό και να' βγει ο βασιλέας,
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ' αρχαγγέλου στόμα:

"Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα άγια,
παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.
Μόν' στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να 'ρτουνε τρία καράβια°
το' να να πάρει το σταυρό και τ' άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο, την άγια τράπεζά μας,
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν".

Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες.

"Σώπασε κυρά Δέσποινα, και μη πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας είναι".

Αίτιον

Παν γαρ το γιγνόμενον υπ' αιτίου ανάγκη γίγνεσθαι·
Παντί γαρ αδύνατον χωρίς αίτιου γένεσιν σχειν.

Πλάτων.

Η Ιστορία της Νύχτας

Κείνη την νύκτα στο χλωμό του φεγγαριού πάγωσε η ανάσα, σφίχτηκαν τα χείλη κι η καρδιά έχυσε το κόκκινο μέσα στο πράσινο των ματιών του.
Κείνη την νύκτα ο ψίθυρος της βροχής κάλυψε την φωνή του, το νυχτοπούλι που τραγούδαγε στην αγάπη πέταξε φοβισμένο μακρυά.
Ένα πορφυρό δάκρυ κύλησε στην γή κι' έδωσε ζωή στον θάνατο, τα χέρια του σφίξανε την καρδιά και της στράγγιξαν όλο το αίμα.
Στα νούφαρα της μικρής λίμνης κάποια ελπίδα βουλίαζει χωρίς να μπορεί να κρατηθεί από αυτά, η ελπίδα είναι βαριά και τα νούφαρα δεν μπορούν να κρατήσουν το βάρος της. Πρέπει λοιπόν να πνιγεί.
Κείνη την νύκτα άνοιξαν οι ουρανοί κι η ζωή κατηφόρισε στ' άδυτα του πόνου, λίγες σταγόνες δροσιάς σκέπασαν το προσωπό του, το τελευταίο δώρο.
Η ζωή συνεχίζεται χωρίς να συντροφευεί τα βηματά του, τα χέρια του προσπάθησαν να γαντζωθούν στην αγάπη που ήθελε να πιστέψει πως του δίνεται μα γλύστρησαν γιατί απλά δεν υπήρχε τίποτα. Και η ζωή συνεχίζεται βλέποντας τον να χάνεται μέσα στην νύκτα σαν ένα μικρό αστέρι που' πεσε κι έσβησε νωρίς χωρίς κανείς να νοιαστεί πως και γιατί.
Κι εσείς την ιστορία της νύκτας αν μάθετε φωνάξτε τ' όνομα της στον αέρα για να το φέρει εκεί που η νύκτα δεν έχει τελειωμό, κι αν η ελπίδα χάθηκε απ΄τα μάτια του ας υπάρξει για πάντα το χλωμό κίτρινο εκείνης της νύκτας.

Περί Ευθύνης

Στην Δημοκρατία η ευθύνη είναι συλογική, αυτοί που μας κυβερνούν θέλουμε να είναι κομμάτια δικά μας, αυτους που ψηφίζουμε θέλουμε να είναι κομμάτια από τις σκέψεις μας, το αποτέλεσμα είναι η σύνθεση αυτών.
Αν το αποτέλεσμα δεν μας ικανοποιεί καλό θα ήταν να αναθεωρήσουμε τις σκέψεις μας και να μαζέψουμε τα κομμάτια μας.

Υ.Γ.
Πιστεύω πως αυτοί που χρησιμοποιούν εκφράσεις του τύπου "Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα", είναι τελικά αυτοί που μας οδηγούν στα αδιέξοδα.

Σκέψεις και Ανάσες

Έγυρε η νύχτα στης ζωής μου το φευγιό, ήταν σαν ανάσα απ' τον αγέρα του Οκτώβρη.
Φθινοπώρου μπόρα ξεπρόβαλε τα βήματα μου και η θωριά σου χάθηκε στα νερά της λησμονιάς.
Προσπάθησα να βρω κουράγιο μέσα στα μάτια του βοριά, κείνου του αγέρα που σκορπά τα σύννεφα, έψαξα την εικόνα σου στα σύνορα της λήθης μα χάθηκα στην φεγγαρόφωτη ματιά της. Άγγιξα το όνειρο κ΄έγινα φωτιά, έκαψα τον ήλιο κι΄έφυγα μακριά, στο κενό η ανάσα ψάχνει μα τι να βρεί άλλο απ' το κενό...